Başörtülü vekiller, Komünist Çin Meclisi'nde oy kullandı

Komünist rejimle idare edilen Çin'in Ulusal Halk Meclisi'ndeki oturumlar renkli görüntülere sahne oluyor. Toplumun her kesimini temsil eden parti üyeleri, hiçbir engelle karşılaşmadan geleneksel kıyafetleriyle mecliste oy kullanabiliyor.             Çin Meclisi'ndeki hükümet programı oylamasına başörtülü Ma Cayiun da katıldı 11 gün süren son toplantıda da benzer manzaralar yaşandı. Asker, sivil, din adamı ve akademisyenler gündemdeki yasalar için oy kullandı. Bunlar arasında başörtülü ve takkeli Müslüman vekillerin de bulunması dikkat çekti. Ma Caiyun da ülkenin batısındaki Gansu eyaletinden gelerek oy kullandı. Caiyun, Çin'deki 55 azınlık milliyetten biri olan ve Hui ırkından gelen Müslümanları temsil ediyor. Çin Ulusal Halk Meclisi'nin 3 bine yakın temsilcisi bulunuyor. Son toplantıda parlamentonun Ocak 2008'de yenilenmesi kararı da alındı. 17 Mart 2007, Cumartesi (Osman Erol, Pekin)

15:31 - 19/3/2007 - yorum {yok} - yorum yaz

MEKSİKADAKİ OSMANLI SAATİ

http://seyyahin.blogcu.com/resimler+4/

14:37 - 25/1/2007 - yorum {1} - yorum yaz

Etiyopyalı politikacılar, ‘Aman bizim çocukları geçme!R

ABDULLAH KILIÇ Elvan Abeylegesse’yi Türkiye’de geniş kitleler, 2003’te 5000 metre Dünya Atletizm Finali’nde tanıdı. Spikerin “Koş Elvan, aslan Elvan, kaplan Elvan” şeklindeki bağrışları kulaklarımızda yankılana dursun Elvan ipi göğüsleyip birinci oldu. Elvan’ın Türk bayrağını alarak tribünlere koşmasıyla Türkiye ayağa kalktı. Çok cüzi bir transfer ücretiyle Etiyopya’dan Türkiye’ye gelen ve Enka Spor formasını giyen Elvan, bir süre sonra Türk vatandaşlığına geçti. Sonra da Atletizm Milli Takımı’nın vazgeçilmez oyuncusu oldu. Elvan, Milli formayla dünya rekorlarına imza atarken 65 milyon Türk’ün kalbinde taht kurdu. Kendisini bu topraklara ait bir insan gibi hisseden Elvan, Hababam Sınıfı izliyor, Sezen Aksu dinliyor ve, “Türk bayrağının dalgalandığı yerde yaşamak ve burada ölmek istiyorum.” diyor. Yarışma öncesi Etiyopyalı politikacılar ve spor adamlarından, “Bizim çocukları sakın geçme!” baskısına aldırmadan kalbi de ayakları da Türkiye atıyor. Milli formayı ilk giydiğinizde neler hissettiniz? Çok duygulandım, çok mutlu oldum. Milli formayı giydiğim zaman gözyaşlarıma hakim olamadım. Bu benim için ikinci milli formaydı; ama diğerinden daha ağır geliyordu bana... Benim için çok değişik bir duyguydu. İlk vatanım adına yarışan arkadaşlarımla ben yarışıyordum. T.C. vatandaşı olduktan sonra, sokakta dolaşırken bunun bir ayrıcalığını hissettiniz mi? Burada yaşayan her Türk gibi kendimi sokakta rahat ve özgür hissediyorum. Benim Türk’ten bir farkım yok. Türkiye’de müsabaka öncesi İstiklal Marşı okunur, siz de ezberlediniz mi? En azından ilk dörtlüğünü biliyor musunuz?İstiklal marşlarına bildiğim kadarıyla eşlik ediyorum. Marşımızı tam anlamıyla bilmiyorum; ama sözlerinin etkileyiciliği karşısında çok duygulanıyorum. Türk milli formasını giymenin sorumlulukları neler? Bir milleti, bir vatanı, bir bayrağı, 70 milyonu temsil ediyorum. Bu da bana büyük sorumluluklar getiriyor. Türkçeyi ne kadar konuşabiliyorsunuz? Türkçe kolay bir dil değil. Eğitim almamama rağmen öğrendim. Ömür boyu burada yaşamayı düşünüyor musunuz? Yaşarsanız nereye yerleşirsiniz? Ömür boyu burada yaşayacağım. Nerede olursa olsun, ama bu topraklarda olsun, yaşarım. Burada ölüp burada gömülmek istiyorum. Kendi ülkenizde ya da dışarıda Türkiye ile ilgili en çok hangi soruya muhatap kalıyorsunuz? ‘Neden Türk oldunuz?’ diye soruyorlar bana. Ben kendi ülkemde bulamadığım imkanları, sevgiyi saygıyı burada buldum. Başarmayı burada öğrendim. Türk müziği ile aranız nasıl? Hepsini dinliyorum. Ama Sezen Aksu ve Tarkan’ı daha çok dinlerim. Türkan Şoray ve Hülya Koçyiğit’in filmlerini kaçırmam. Hababam Sınıfı’na bayılırım. Türk milli formasını giydiğiniz zaman ülkenizden ne gibi tepkiler geldi? “Bizim çocukları neden geçiyorsun?!” diye bana tepki gösteriyorlar. Hatta telefon edip, bana, ‘Çocukları geçme, bak ayıp oluyor.’ diye telkinde bulunuyorlar. Hangi takımı tutuyorsunuz? Galatasaray. Türk yemekleriyle aranız nasıl? Türk yemeklerini çok seviyorum. Kuru fasulye haricinde hepsini yerim. Özellikle ızgara köfteyi tercih ediyorum. Yemek yapıyor musunuz? Genelde kampta olduğum için hazır yemekler geliyor. Ama yemek kitaplarından yemekler yapmaya çalışıyorum. Geçen hafta kitaplara bakarak ablamla İzmir köfte yaptım, çok güzel oldu. Baklavayı çok seviyorum. Her Türk gibi baklavasız bir hayat düşünemiyorum. Kendim yapmayı deneyeceğim. Bayramlarda insanlar kendi baklavasını kendi açarmış. Başarabilir miyim diye de endişe ediyorum. Türk sporuyla ilgili neler söyleyeceksiniz? Atletizm yeni yeni gelişiyor. Gençler bu spora ilgi gösteriyorlar. Sayı: 48 Bölüm: Röportaj

16:08 - 6/1/2007 - yorum {yok} - yorum yaz

Açe’de hayat devam ediyor, buruk tebessümle de olsa

KÜRŞAT BAYHAN Endonezya, 2004 yılında yüzyılın en büyük felaketi olan tsunamiyi yaşadı. Olaydan hemen sonra felaketten en çok etkilenen Bande Aceh bölgesine vardığımda gördüğüm manzara korkunçtu. Her yer cesetlerle doluydu, 25 derece sıcaklıkta etrafa ağır bir ölüm kokusu sinmişti. Sokaklar ise yıkıntılar ile kaplıydı. İki yıl sonra yine bir aralık ayında havalimanından şehre doğru ilerlerken toparlanmaya çalışan bir şehir gördüm. Yeni yapılan evleri, sokaktaki satıcıları, gülümseyen çocuklarıyla burada hala yaşam var diyen bir Bande Aceh karşıladı beni. İki yıl önce aklımdan çıkmayan görüntülerdeki, acı ve hüzünün yerini; yaşama sarılan insanların buruk tebbüsümü almıştı. Endonezya, 2004 yılında yüzyılın en büyük felaketi olan Tsunami’yi yaşadı. Olaydan hemen sonra felaketten en çok etkilenen Bande Aceh bölgesine vardığımda gördüğüm manzara korkunçtu. Her yer cesetle doluydu, 25 derece sıcaklıkta etrafa ağır bir ölüm kokusu sinmişti. Sokaklar ise yıkıntılar ile kaplıydı. İki yıl sonra yine bir aralık ayında hava limanından şehre doğru ilerlerken toparlanmaya çalışan bir şehir gördüm. Yeni yapılan evleri, sokaktaki satıcıları, gülümseyen çocuklarıyla ‘burada hâlâ yaşam var’ diyen bir Bande Aceh karşıladı beni. İki yıl önce aklımdan çıkmayan görüntülerin, acının ve hüzünün yerini; yaşama sarılan insanların buruk tebessümü almıştı. Tsunaminin ardından yer yer yıkıntıların kaldığı alandan geçip yeni yapılan evlere doğru ilerliyorum. İki katlı küçük ağaçtan evlerde yağan yağmura rağmen hummalı bir çalışma devam ediyor. Biraz yaklaştığımda çalışanların sevecen selamlamasıyla karşılaşıyorum. Tsunaminin yok ettiği yüzlerce evin yerine yüzlercesi yapılıyor. Çalışanlardan birisi, ‘Nerelisiniz?’ diye soruyor. ‘Türk’üm, İstanbul’dan geldim.’ deyince gözlerindeki parlamayı görebiliyorsunuz. Gülümseme daha da belirginleşiyor. Yağmur yağdığı için henüz kabasını bitirdikleri küçük evlerine davet ediyorlar. Kapıdan girdiğimde hamile bir kadın yer gösteriyor sevecen bir yüzle. Çaylarımız geliyor. Evin sahibi Mahmat Andi’ye tsunamide yakınını kaybedip kaybetmediğini soruyorum. “Tsunamide yakınını kaybetmemiş kimse yok, ben de 2 çocuğumu kaybettim. Dev dalgalar geldiğinde eşim ve ben işe gitmiştik, 13 yaşındaki kızım Zeynep ve 4 yaşındaki oğlum Riad evdeydi biz kurtulduk; ama çocuklarım kurtulamadı.” diyor. “Şimdi eşim 7 aylık hamile. Yeni doğacak çocuğumuza erkek olursa Riad, kız olursa Zeynep ismini vereceğiz.” diye ekliyor. Çaylarımızı içtikten sonra mutlu bir gülümsemeyle Mahmat ve eşi bizi uğurluyor. Havanın kararmaya başlaması ile birlikte yerel binek olan oceh (üç tekerli motosiklet) ile ilerliyoruz. Tusunaminin vurduğu zamana doğru gidiyor hafızam. Sokaklarda toplanmayı bekleyen ceset torbaları geliyor aklıma. Şimdi onların yerinde yağan yağmurda top oynayan çocuklar ve gülüşleri var. Yağan tropik yağmura rağmen inadına çamura bulanmış toplarının peşinden koşuyorlar. Motosikletten inip biraz ilerlediğimde mısır satan güzel yüzlü bir kadın mısırlarını işaret ediyor. Kendim ve motosiklet sürücüsü için birer tane alıyorum. 5 bin ruple vermem gerekirken 10 bin ruple vermek istiyorum; ama kabul etmiyor. Çocuklardan birisi yanıma yaklaşıyor, yerel dille bir şeyler söylüyor yanımdaki tercümana; ‘Ne diyor?’ diye sorduğumda, ‘Fotoğrafımızı çektin, bize ne alacaksın?’ dediklerini öğreniyorum. Birer dondurmaya anlaşıyoruz. Ayrılırken ‘mister mister’ diye el sallıyorlar. Sahile doğru ilerliyoruz. Tsunamide yürüyerek zor ilerlediğim yıkıntıların arasından şimdi motosikletle geçiyorum. Dev dalgaların karaya attığı kuru yük gemisi bir müzeye çevrilmiş. Etrafında ise evler yükselmiş. Geminin üzerindeki yazı dikkatimi çekiyor. ‘Burada ne yazıyor?’ diye sorduğumda “Burada hâlâ yaşam var.” yazdığını öğreniyorum. Evet Bande Aceh’te yaşam devam ediyor. Sokaklardaki ölüm sessizliği yerini top oynayan çocuk seslerine bırakmış, şehrin merkezinde kurulan pazarda heyecanlı bir alışveriş devam ediyor, şehrin merkezinde eşi ve çocuklarıyla bir aile sokaktaki tezgahtan mii (yerel makarna) yiyor. Küçük arabasıyla dar sokakta ilerleyen bir balıkçının sesi yankılanıyor. Sayı: 58 Bölüm: Aktuel

16:02 - 6/1/2007 - yorum {yok} - yorum yaz

Kudüs’e kültürel restorasyon

İslam kültürünün uluslararası tanıtımı için önemli projelere imza atan IRCICA, Mostar’dan sonra şimdi de ‘Kudüs 2015’ restorasyon projesine hazırlanıyor.

00:28 - 28/12/2006 - yorum {yok} - yorum yaz

• PORTRE
• ILGINC
• HOCAEFENDI
• OKULLARIMIZ
• BILIM VE TEKNIK
• SIIR
• MAKALE
• AKADEMI
• HIKAYE
• ARASTIRMA
• MANEVI DINAMIKLERIMIZ
• DUALAR
• KULTUR SANAT
• DEVLETLER
• IHTIDA
• INTERNET
• RISALEI NUR
• DIGER CANLILAR
• AHLAK VE ADABI MUASERET
• IMAN
• BEDIUZZAMAN HZ
• MUHAMMED AS
• KURAN ILE ILGILI
• MUSIKI
• COCUK
• TOPLUM VE DIN
• FIKIH
• EKONOMI
• ISLAM DUNYASI
• ISLAM TARIHI
• DIGER
• GIDALAR
• HAKIKAT DAMLALARI
• EGiTiM
• Taziye
• DIYALOG
• KITAP
• YORUM
• SAGLIK
• AILE VE MUTLULUK
• MEDYA
• BAMTELI
• YASANMIS
• RENKLER KUSAGI
• KIRIK TESTI